fu.

isa itong malaking burden.

pero anong magagawa ko?

mahal na kita eh. mahal na mahal kita.

ang laking sampal siguro sa mukha ko kapag sinabi ko sa iyo to.

magiging isa akong malaking tanga kapag pinangunahan ko ang kahinaan mo.

putang ina. hindi ko na rin kayang pigilan.

at sobrang nagseselos ako sa mga kalalakihang hindi mo naman dapat pinagaaksayahan ng panahon. Mga taong gago na laging nagpapaiyak sa iyo. Mga binatang hindi hindi matanggal dyan sa utak mo. Sila ang bukambibig mo. Sila na walang malay na nasasayang ang ibinibigay mong pagmamahal.

hindi rin kita masisisi. Mas nauna nga rin naman sila. Tinanggap mo din kung ano ako.

Siguro, sapat na yun. Sana nga sapat na.

Pero kapag mangyari ang hindi dapat mangyayari, tandaan mo ang araw na ito.

babawiin kita at hindi na kita pababayaan.

Mahal na Mahal kita.

Matitinding salita.

“you deserve those words..”

Taban, O.

Gusto Kita.

Magustuhan mo kaya ako?

Idea

JEEP PAPUNTANG HARISSON

You are the most beautiful girl I’ve ever seen.

BABAE SA SM SUCAT BROWNIES

Ate, Pabiling Samba. Heto po ang bayad. Sige po. Bigay po yan ni Ate. Para sa inyo daw po.

Last Christmas Entry

Isa itong mahabang entry.

Dec. 22.

Hindi ko tuloy alam kung babatiin ko siya o hindi. Ang weird kasi ng pakiramdam ko. Una, ininvite niya ako sa bahay niya. Actually, hindi siya ang nag-invite sa akin. Kung hindi, si Tita Susan (mom niya). Sinabi niya sa akin na wala naman talagang party, ako lang daw ang invited.

Nakatulala lang ako dito sa pc ko hanggang sa sumapit ang 12am. Naramdaman ko tuloy na kailangan ko siyang batiin. Ewan ko kung bakit. Natawa tuloy ako sa sarili ko. Since Dec 23 na, naalala kong wala pala akong load; ung smart ko, ung kay mama, ung sa pinsan ko, at sa mga kapatid ko ay wala ring mga load. Natulog na lang ako. Hindi ko rin siya tinawagan sa bahay, ang sama ko talaga. Haha.

Dec 23.

Thrice nagtext si Joan sa akin na doon na raw ako magdinner sa kanila. Hindi ko pa rin sinasagot. Feeling ko kasi kailangan hindi ako magreply. Kailangan, pumunta lang ako. Bago pa man ako umalis, humingi ako ng pamasahe sa nanay ko. Ang sabi pa naman ganito, “Oh, pag-uwi mo bukas, bumili ka ng food para sa atin sa pasko.” (Akalain mo nga naman)

Umalis ako ng bahay around 5pm para pumunta sa SM Bicutan para isoli ung nirent sa video city. And since, sobrang traffic at 6pm ako pinapapunta, naghanap muna ako ng matinong regalo. Siya kasi ‘yung tipo ng taong mahirap regaluhan. Hindi siya mahilig sa mga keychains, cute na bagay, stuff toys, at parang lahat na. 6pm na – sa sucat pa ang punta ko.

Chocolate na lang. Hindi man long-lasting pero at least, magugustuhan niya. Bumili ako ng isang malaking bar ng Toblerone. Wala ng balot balot. Wala ng ribbon ribbon. Haha. Si Joan naman un eh.

Dumating na ako sa bahay nila ng mga around 7pm. Sinalubong ako ni kuya Robin, pinagalitan niya ako kasi hindi ako nagrreply. Hinug niya ako at pinapasok na lang sa bahay.

Nagulat ako! Andaming tao. Wahaha. Nandun ang mga dati naming classmate nung high school sila Joray, Mykes, Doris, Jomar at Karen. Nakita na rin ako ni Tita Susan, hinug niya ako at sinabi niyang namiss ako. “For almost 1 year, hindi ka nagpapakita sa amin! Namiss tuloy kita!”

Tinanong ko tuloy kung nasaan si Joan. Pinalo ba naman ako. Ang sakit kaya. “Nandun sa kwarto! Nagmumukmok. Hinahanap ka. Kanina pa tawag ng tawag un sa bahay niyo”

Grabe, hindi ko akalaing ganun ‘yung magiging reaction niya. All this time na inaway-away niya ako, hindi na niya ako pinapansin, na feeling ko parang nagbago na siya at lahat na.. haay. Pinuntahan ko siya sa kwarto niya. Aba, eh saktong pagbukas ko ng pinto, siya ung nasa likod. Umiyak tuloy siya. Sinampal muna niya ako tapos hinug (hindi ako nakahinga sa sobrang higpit).

Joan: “Bakit ngayong ka lang!”
Suzie: “Traffic eh. Saka naghanap pa ako ng regalo mo”
Joan: “Eh ba’t hindi ka nagrereply”
Suzie: “Buong angkan namin, walang load eh”
Joan: “Gift ko?”
Suzie: “Eto Toblerone. Yan lang kaya ko eh.” //May pause.
Suzie: “Ba’t mo nga pala ako sinampal ha?”
Joan: “Dahil may kasalanan ka sa akin!”
Suzie: “Ako pa may kasalanan? Pagkatapos mo akong awayin?”
Joan: “May nakalimutan ka kasi!”
Suzie: “Ano?”
Joan: “Hindi mo pa ako binabati! Hmppf.” //Nabreak ung hug. Haha.
Suzie: “Sorry. Confi ko, happy birthday.” //sabay kiss at hug ulit.
Joan: “Ayaw.” //nabreak na naman ang hug.
Suzie: “Bakit nanaman?”
Joan: “Namiss ko ‘yung tawag mo tuwing birthday ko eh.” //may pause.
Joan: “Bakit hindi mo ako tinawagan? Yearly mo un ginagawa diba? Asan na?”
Joan: “Ever since, highschool.. at kahit nasaang lupalop ka pa ng mundo, tumatawag ka”
Joan: “Confi ko, Asan na?”

Ewan ko. Nakalimutan ko ba talaga? Naalala ko tuloy nung high school, napagkamalang kami. Kasi lagi ko yang hinahatid pauwi tapos para daw kaming may glue sa katawan kasi hindi kami naghihiwalay. Haha. Haay. (Hindi ko nakalimutan. Buong gabi ko ngang pinag-iisipan eh.)

Tuloy ang buhay. Buong damag lang kaming nagdramahan. Ngayon alam ko na kung bakit feeling ko, nag-iba siya. Kung bakit ganito ung feeling ko. Haha. Alam ko na lahat. =)

Tata and Sheshe, salamat! =)

Merry Christmas sa lahat.ü

ewan

pakiramdam ko umuulit lang ang lahat.

nagiging cycle. lalong nawawalan ng kwenta

Free

Ayoko ng masyadong malaya.

Ayoko ng masyadong tahimik.

Pakawalan mo ko.

END

i want to go on without you.

STREAM

I stream with you.

If not, I stop.

If yes, I overcome.

overload

i hate myself.  i saw her a while ago. and i just made a whimp in front of her. i can’t look directly into her eyes.  i can’t seem to find any dimension to match with her.

Shet. pati english ko bumabaluktot ng dahil dito.

Hirap ako sa sitwasyon ko, maski na sa sarili ko.

Lagi naman niyang kasama ang special someone niya, nung makita ko sila.. natutulala ako. Lalo pa’t laging niyang iyon kinukuwento sa akin.. Teka.. kahit kelan naman, hindi magiging ako dba?

For almost 5 years, never ko pa ring magawang sabihin sa kanya ang mga bagay na dapat matagal ko ng sinabi. It just turned out na ako ang comforter niya sa tuwing may  problema siya. Kapag sinaktan ng boyfriend, lalapit sa akin. Pero minsan nama’y hindi. It’s not even mutual ang understanding namin as bestfriends. Confidante nga lang talaga. And I think hanggang doon na lang iyon.

Kahit na wala na sa grammar ang lahat ng pinag-sasabi ko, ‘yung point na may nagrerecord at nalalabasan ka ng mga sama ng loob, hinanakit, memories at lahat na ay nakakapang-gaan ng loob. haay.

Balang araw siguro, masasabi ko na sa kanya ang mga bagay na gusto kong sabihin.

Balang araw siguro, malakas na ang loob ko, hindi na ako ang dating laging nagpapa-ubaya. Panahon na siguro para ako naman ang magsabi sa kanyang “Mahal na mahal kita”

three

Examine what is said, not him who speaks.
Never deprive someone of hope; it might be all they have.
Never stand begging for that which you have the power to earn.
The dead cannot cry out for justice; it is a duty of the living to do so for them.

-=-

Three passions have governed my life:
The longings for love, the search for knowledge,
And unbearable pity for the suffering of [humankind].

Love brings ecstasy and relieves loneliness.
In the union of love I have seen
In a mystic miniature the prefiguring vision
Of the heavens that saints and poets have imagined.

With equal passion I have sought knowledge.
I have wished to understand the hearts of [people].
I have wished to know why the stars shine.

Love and knowledge led upwards to the heavens,
But always pity brought me back to earth;
Cries of pain reverberated in my heart
Of children in famine, of victims tortured
And of old people left helpless.
I long to alleviate the evil, but I cannot,
And I too suffer.

This has been my life; I found it worth living.